I am dust. Very small and barely noticeable, but I exist.
Once, I was a mountain. Not the whole mountain, of course—just a speck of it. But a mountain is made of countless specks, as numerous as the stars in the sky. And still, can’t we call a speck of the mountain the mountain itself? Isn’t the particle the whole, and the whole, too, a particle?
I remember those days. Days when the rain would fall on my shoulders, sometimes gently, sometimes fiercely and angrily. The wind, too, was like that. I have always been friends with rain and wind. Though I know we’re very different, immensely so.
Rain has always been moody. Sometimes it wouldn’t come for months, even years. And then, at other times, it would pour endlessly for long days that blurred together. The wind would accompany the rain, as if in harmony.
But I—I have always been calm. What can I do? My roots, my ancestors, were unshakable mountains. Still, steady, unmoved. True, we were sometimes torn away from our ancestors, piece by piece.
And yet, the rain and the wind have been kind companions. I’ll never forget the day the wind carried me from Poland to Ardine, whispering: “My friend, see the world. Wander. Learn.”
Years have passed since that day. I was young then, restless and easily shaken. If only I had today’s peace back then. In this time, I have wandered far and wide. I’ve seen, I’ve listened. I have landed on the tidy hair of powerful kings, and on the tangled locks of mad lovers. I’ve rested on the leaves of mulberry and olive trees. I’ve stretched across the soft fur of a Bengal white tiger.
Once, wind and rain left me on the wing of an eagle, descended from the great Philippine eagles, and I soared the skies, trembling. I’ve slid across the old wooden tables of taverns, over barrels of wine. I’ve been under the feet of wandering dervishes and silent mystics, of beautiful and plain women, of boiling and brooding men.
I’ve seen many wise fools and foolish sages. I’ve known sinners who were innocent, and innocents who sinned. I’ve fallen upon the wood of gallows, the day they executed a writer. I heard the beating of his heart. They had covered his head, but I watched his eyes, I witnessed the glimmer in them, in his final moments.
I’ve caressed countless playful children.
I have slept on many sacred books. I’ve touched the covers of the Bible, the Qur’an, the Avesta, the Vedas, the Tipitaka, the Torah, and the Guru Granth Sahib. I’ve rested on seven holy books, books that humans believe are against each other.
Seven.
They say the sky has seven layers. Hell has seven levels. A week has seven days. Creation took seven stages and seven days. Muslims circle the Kaaba seven times during Hajj, promising to avoid sin. Zoroastrians have the seven Amesha Spentas—sacred archangels created by Ahura Mazda to guard humanity. Hindus walk around the fire seven times in marriage rituals.
And still, none of these books ever invited me to hate.
I am dust. Dust that remembers every moment.
They say the sky has seven layers, perhaps that’s why we never see the full truth. Maybe each of us lives under a different sky.
I am a speck of my mountain.
Perhaps mountains themselves are not so still, because I have been wandering for years, learning. Can’t a speck of mountain still be called mountain? Isn’t the particle the whole, and the whole a particle?
So yes, mountains too, move. They flow.
I have wandered for years, yet I do not know what I’ve been searching for. Maybe I’ve been chasing “nothing”.
One night, near dawn and yet far from morning, I landed on the shoulder of a drunken man beside the wall of a mosque. He said: “He who seeks “nothing”, will possess “everything”. I’m seeking love, wine is only an excuse.”
Moments later, the locals called him godless. They spat at him, cursed him, and struck his arm with a stick. That’s how I fell from his broken shoulder and landed on the cold stone of the mosque courtyard. But I never forgot the words of that drunken seeker.
The past is gone.
The future, who knows when it will come?
I don’t know where the sky will pause, or where the earth will begin to turn. I don’t know where the East lies, or which way is West.
The only thing I know is this:
Our lives were spent learning how to love,
even if we never quite learned it.
-Tahera Khadimi
Guest Writer
Girl Museum
من، گرد و غبار
من غبارم. خیلی کوچک و نامحسوس، اما هستم.
روزی من کوه بودم، نه تمام کوه، ذرهای از کوه، کوه از ذراتی که به اندازه ستاره های آسمان بیشمار اند، ساخته شده است. اما باز هم، مگر نمیتوان به ذرهای از کوه، کوه گفت؟ مگر ذره، کُل نیست و کُل هم ذرهای؟
آن روز ها را بیاد دارم. روزهایی که باران گاه آرام و ملایم، گاهی هم شدید و غضبناک، بر شانه هایم میبارید. باد هم همینطور. با باران و باد دوست هستم. میدانم که از هم خیلی فرق داریم، خیلی زیاد.
باران همیشه دمدمی مزاج بوده است. گاهی ماه ها و سال ها نمیآمد و بعضی اوقات دیگر، روز های طویلی که حسابش از دست میرفت، بیوقفه میبارید. باد هم همدم باران میشد.
اما من، همیشه آرام بوده ام، آخر چه کنم؟ ریشه و نیاکان من همه کوه هایی استوار بوده اند. ثابت و محکم. حتی لحظهای تکان نخورده اند. درست است، گاهی ذره ذره از نیاکان مان جدا شدیم.
با این همه، باران و باد دوستان خوبی برایم بوده اند. آنروز را هرگز فراموش نمیکنم که باد مرا از لهستان، ناگهان به آردینه آورد و گفت: «دوست من، دنیا را ببین و بگرد و بیاموز.»
از آن روز، سالها میگذرد. آنوقت ها خیلی جوان و خام بودم، زود نگران و نا آرام میشدم، کاش آرامش امروز را داشتم. در این مدت، اینسو و آنسو، زیاد گشته ام، دیده ام و شنیده ام، روی موهای مرتب پادشاهانی مقتدر و موهای ژولیده دیوانهگانی عاشق فرود آمده ام. روی برگ های درختان توت و زیتون نشسته ام و استراحت کرده ام. روی پشم های نرم ببر سفید بنگال هم دراز کشیده ام، روزی باد و باران، مرا روی پر عقابی از نسل عقاب های فلیپینی رها کردند و من با ترس، آسمان را سیر کردم. روی میز های چوبی و کهنه میخانهای، از روی بشکه های شراب هم لغزیده ام. زیر پاهای درویشانی پریشان و عارفانی خاموش، زنانی زشت و زیبا و مردانی پر ز جوش هم بوده ام. عاقلانی نادان و نادان های عاقل زیادی را دیده ام. با بیگناهان گنهکار زیادی آشنا شده ام، همینطور که با عدهای گنهکاران بیگناه. روی چوب داری هم افتاده بودم، آنروز، نویسندهای را اعدام کردند و من صدای ضربان قلبش را میشنیدم، سرش را پوشانده بودند ولی من چشمانش را تماشا کردم، درخشش چشمانش در لحظات پایانی را شاهد بودم. کودکان بازیگوش زیادی را نوازش کرده ام.
روی کتاب های زیادی خوابیده ام. جلد انجیل، قرآن، اوستا، وداها، تیپتیاکا، تورات، گرِنت صاحب را لمس کرده ام. بر روی هفت کتاب مقدس، که انسان ها فکر میکنند بر ضد همدیگر اند، آرامیده ام.
هفت، میگویند آسمان هفت لایه دارد، جهنم هفت طبقه، هفته هفت روز، آفرینش هفت مرحله و در هفت روز. مسلمانان در حج، هفت بار طواف میکنند و قول میدهند از گناه دوری کنند، زرتشتیان هفت امشاسپندان دارند، یعنی هفت فرشته مقدس، که اهورامزدا آنها را برای حفاظت بندگانش آفرید، هندو ها، در مراسم ازدواج شان، هفت بار به دور آتش میچرخند.
با این همه، هیچکدام از این کتاب ها مرا به نفرت دعوت نکردند. من غبارم. غباری که هر لحظه را بیاد دارد.
میگویند آسمان هفت طبقه دارد، شاید به همین دلیل است که حقیقت را کامل نمیبینیم. شاید هر کدام مان زیر آسمانی متفاوت زندگی میکنیم.
من ذرهای از کوهم، شاید کوه ها هم ثابت نیستند، چون من سالهاست در گردش میآموزم. مگر نمیتوان به ذرهای از کوه، کوه گفت؟ مگر ذره، کُل نیست و کُل هم ذرهای؟
پس، کوه هم روان است، جاریست.
سال ها گشته ام ولی نمیدانم به دنبال چه. شاید دنبال «هیچ». شبی نزدیک به صبح و چه دور از صبح، در کنار دیوار مسجدی، روی شانه مردی مست افتادم، مرد میگفت: «کسی که دنبال «هیچ» است، صاحب «همه» خواهد شد. من دنبال عشقم، شراب بهانه است.» لحظهای بعد، مردم محل او را بیدین و بیایمان گفتند، بر او تف کردند، لعنت فرستادند و با چوب به بازویش زدند. اینطور شد که من از شانه شکسته اش افتادم و بر روی سنگ صحن مسجد نشستم، اما هرگز حرف آن جوینده مست را فراموش نکردم.
گذشته تمام شد. آینده کی خواهد آمد معلوم نیست. نه میدانم آسمان در کدام نقطه از حرکت خواهد ایستاد، نه این که زمین از کدام نقطه به حرکت خواهد افتاد. نه میدانم شرق به کدام سمت است، نه میدانم غرب در کدام سمت است. تنها چیزی که میدانم این است:
زندگی مان به آموختن عشق تمام شد، حتی اگر عشق را نیاموخته باشیم…
طاهره خادمی